کارخانه‌های اسید سولفوریک تأسیسات شیمیایی هستند که عمدتاً در تولید اسید سولفوریک از-مواد خام حاوی گوگرد یا گاز دی‌اکسید گوگرد فعالیت می‌کنند. محصولات آنها شامل اسید سولفوریک غلیظ صنعتی، اسید سولفوریک درجه-باتری و اسید سولفوریک دودزا می باشد. فرآیندهای تولید آنها با استفاده از مواد خام بسیار خورنده و نرخ بالای بازیابی گرمای زباله مشخص می شود. صنعت اسید سولفوریک یک بخش اساسی از صنایع شیمیایی است که تولید کودهای فسفاته به عنوان بزرگترین مصرف کننده آن عمل می کند. این کارخانه ها اغلب مجتمع های یکپارچه ای را با کودهای فسفات یا شرکت های متالورژی تشکیل می دهند تا خطرات حمل و نقل را به حداقل برسانند و معمولاً در نزدیکی مراکز مصرف قرار دارند.
در سال 1949، تولید اسید سولفوریک چین تنها 40000 تن بود که اکثر کارخانه ها در حالت رکود بودند. پس از یک دوره بهبود و توسعه، تولید تا سال 1978 به 6.61 میلیون تن افزایش یافت و چین را به عنوان یک قدرت اصلی اسید سولفوریک معرفی کرد و تنها پس از ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی در رده بندی قرار گرفت. تا سال 2003، تولید به 33.707 میلیون تن رسید و از ایالات متحده پیشی گرفت و مقام اول را در جهان کسب کرد. در سال 2019، تولید ملی به 97.363 میلیون تن رسید{12}}که 37.6 درصد از کل جهانی را تشکیل می‌دهد{14}}و جایگاه چین را به‌عنوان تولیدکننده پیشرو در جهان حفظ کرد. تاکید بر بازیابی گرمای اتلاف در طول تولید است، و به طور موثری باعث می‌شود که نیروگاه‌های اسید سولفوریک انرژی{16}}تاسیسات تولید کنند. فرآیند تماس روشی است که عمدتاً توسط کارخانه‌های اسید سولفوریک در سراسر جهان استفاده می‌شود.